The Artist
In het westen van Mexico-Stad ligt de wijk Jardines del Pedregal, waar het zwarte lavagesteente van de eeuwenoude Xitle-uitbarsting nog steeds door de tuinen heen zichtbaar is, is ‘The Artist’ ontworpen als een huis dat draait om het leven van een kunstenares: haar werk, haar gasten, haar honden en het dagelijkse ritme van een Mexicaans thuis.
Het huis presenteert zich als een compositie van monolithische volumes uit roze *cantera*-steen. Enkele rechthoekige volumes schuiven in en over elkaar, waardoor diepe schaduwen en momenten van zowel beslotenheid als openheid ontstaan. De ramen liggen diep in de dikke muren en de kozijnen zijn aan het zicht onttrokken, zodat elke opening oogt als een stuk glas dat rechtstreeks uit de steen is gehouwen. Tegen de achtergrond van het zwarte vulkanische gesteente en het groen van de tuin vormt het warme roze van de *cantera* het ingetogen kenmerk van het huis.
De aankomst verloopt bewust traag. De garage vormt een apart volume; daartussen en het huis in ligt een besloten entreehof: muren aan weerszijden, een strook lucht erboven en het ruwe lavagesteente van de locatie onder de voeten. Het licht valt van boven naar binnen, in plaats van via uitzichten naar buiten. Het is een ruimte om even stil te staan alvorens binnen te treden.
Aan de achterzijde opent het huis zich volledig naar de tuin. Grote, kamerhoge glazen deuren verbinden de keuken en leefruimtes met een tuin vol agave, *maguey*, inheemse grassen en vulkanische rotsblokken – een plek voor het dagelijks leven, ontmoetingen en tentoonstellingen.
Het hart van het ontwerp wordt gevormd door het atelier. Het wordt van bovenaf verlicht door noorderlicht en grenst aan een kleine galerie die in verbinding staat met de keuken; hier komen werk en gastvrijheid samen. Een abstract kunstwerk, geïntegreerd in de gevel zelf, zet de Mexicaanse traditie voort waarin kunst en architectuur één geheel vormen: een gebaar richting wat Mathias Goeritz ‘emotionele architectuur’ noemde.
‘The Artist’ put inspiratie uit de nalatenschap van Luis Barragán, de grondlegger van de wijk Jardines del Pedregal – maar zoekt tegelijkertijd naar een meer introspectieve, persoonlijke vormentaal: architectuur die net zozeer inspeelt op de zintuigen en emoties als op de functie.
