Objecten vormen bij Stilst geen verzameling losse ontwerpen, maar een doorlopend onderzoek naar hoe vorm kan ontstaan uit voorwaarden in plaats van intentie.

Elk object vertrekt vanuit een systeem, een set regels, verhoudingen of materiaalgedragingen—waarbinnen het ontwerp zich ontwikkelt. De uiteindelijke vorm is daarbij geen doel op zich, maar het resultaat van deze onderliggende logica.

Binnen die systemen ontstaat vaak een spanning tussen wat een object lijkt te zijn en hoe het daadwerkelijk is opgebouwd. Massiviteit blijkt samengesteld, eenvoud blijkt geconditioneerd, stabiliteit blijkt afhankelijk van relaties tussen delen.

Materiaal wordt niet ingezet als afwerking, maar als actieve component. Het registreert proces, tijd en gebruik, en draagt daarmee bij aan de betekenis van het object.

Hoewel de objecten functioneren binnen een interieur, opereren ze tegelijkertijd als ruimtelijke fragmenten: elementen die de leesbaarheid van een ruimte aanscherpen zonder deze te domineren.

Samen vormen ze geen collectie in de traditionele zin, maar een reeks manifestaties van één onderliggende benadering.