ROOTS bijzettafel

ROOTS wordt benaderd als een stille constructie waarin vorm niet wordt toegevoegd, maar ontstaat uit een opeenstapeling van eenvoudige geometrieën. Het object zoekt geen expressie in complexiteit of in herkenbaarheid als typologie, maar in herhaling, proportie en spanning binnen een beperkt formeel vocabulaire.

Op het eerste gezicht lijkt ROOTS massief en monolithisch, bijna alsof het uit één enkel volume is gesneden. Die indruk is bewust ambigu. De tafel bestaat uit een opeenvolging van nauwkeurig geproportioneerde elementen die samen een gelaagde opbouw vormen. Hierdoor ontstaat een spanningsveld tussen wat wordt waargenomen als massa en wat in werkelijkheid een gearticuleerde structuur is.

De vormtaal is opgebouwd rond een bijna archaïsche logica van piramidale sequenties. Vanuit een verfijnd, slanker middendeel ontvouwt zich zowel naar boven als naar beneden een identieke, getrapte opbouw. Deze symmetrie creëert een stille verticaliteit, waarin de tafel zich niet presenteert als object met begin of einde, maar als een continue beweging in twee richtingen.

De getraptheid is niet decoratief, maar structureel bepalend. Zij introduceert ritme en gradatie in wat op afstand als compact volume wordt gelezen. Het oog wordt vertraagd: wat eerst als gesloten massa verschijnt, ontvouwt zich in lagen van afnemende en toenemende schaal, zonder ooit volledig open te breken.

Materieel en vormelijk blijft ROOTS terughoudend. De expressie ligt niet in contrast of gebaar, maar in verhouding, herhaling en de subtiele verschuiving tussen waargenomen en werkelijke dichtheid. Het object positioneert zich als een rustig anker in de ruimte—precies, opgebouwd, en tegelijkertijd ambigu in zijn eerste lezing.