Stilst

Stilst benadert ontwerp niet als het maken van afzonderlijke objecten of ruimtes, maar als een doorlopend onderzoek naar hoe vorm kan ontstaan uit voorwaarden in plaats van slechts intentie.

Elk project, op de schaal van zowel ruimte als object, vertrekt vanuit een systeem: een kader van regels, verhoudingen en materiaalgedragingen. Binnen dit kader ontwikkelt het werk zich. Vorm wordt niet opgelegd, maar ontstaat als gevolg van een onderliggende logica.

Dit proces introduceert vaak een spanning tussen wat iets lijkt te zijn en hoe het daadwerkelijk is opgebouwd. Wat vanzelfsprekend oogt, blijkt conditioneel; wat eenvoudig lijkt, is gestructureerd; wat stabiel aanvoelt, berust op precieze relaties tussen elementen.

Materiaal wordt niet ingezet als afwerking, maar als actieve component. Het registreert proces, tijd en gebruik, en wordt daarmee onderdeel van de betekenis van het werk.

Over verschillende schalen heen functioneert het werk als een reeks ruimtelijke articulaties: ingrepen die de leesbaarheid van een ruimte aanscherpen zonder deze te domineren.

Samen vormen de projecten geen verzameling van losse resultaten, maar manifestaties van één consistente benadering.